Out of my comfort zone: Yoga & Ashram


Thuisgekomen na een maand afzondering van de buitenwereld en naar binnen keren in de Ashram bij Arhanta Yoga. Althans dat was naast de teacher opleiding, o.a. ook het plan, maar reeds vanaf dag 1 werd me duidelijk dat er niet veel tijd voor rust en naar binnen keren zou zijn. Tranen hebben talrijk gevloeid en wanhoop in de zin van: ‘Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? Hoe ga ik dit 4 weken volhouden?’

Het was een intense maand van vroege ochtenduren, discipline, regels, afspraken, bergen studiemateriaal over je heen krijgen en intense Hath(a) yog(a) lessen waarbij je uitgedaagd werd om je grenzen af te tasten. Al gauw merkte ik dat ik mijn doel om de Shirsh Asan (hoofdstand) mezelf eigen te maken moest bijstellen. De dagelijkse houding deed mijn nek geen deugd. Ik wou net zoals de anderen ook groeien in deze asan. Maar de pijnscheuten in mijn nek tijdens de houding en achteraf hebben me geleerd om mijn ego achterwege te laten en te luisteren naar mijn lichaam. Ik heb mijn mindset bijgesteld en me gefocust op andere houdingen waarbij ik mezelf wel gezond kon uitdagen.

Ik heb niet de rust gekregen op de manier die ik voor mezelf voor ogen had. Dit bezorgde me paniekaanvallen, frustraties en verwijten naar mezelf toe. Achteraf gezien zag ik in dat het mijn eigen gecreëerde verwachtingen waren die me dat gevoel gaven. Maar zoals Hath stubborn (standvastig-volhardend) betekent, zo heb ik ook volgehouden. Ik wou afmaken waar ik aan begonnen was, hoe zwaar de weg ook was. Ik voelde diep vanbinnen dat er een reden was waarom ik daar moest zijn. 4 weken lang dag in dag uit met een groep van 28 mensen die je niet (op voorhand) kent, ‘opgesloten’ in de Ashram. Tot de laatste dag van onze examens heb ik het moeilijk gehad, heb ik getwijfeld, heb ik met momenten fysiek en mentaal afgezien.

Maar tussen het drukke schema door heb ik geprobeerd om af en toe een moment van dankbaarheid, van rust en stilte in te lassen voor mezelf. De wekker die ’s morgens om 5u15 af ging om ons klaar te maken voor onze ochtendsessie gaf me tegen alle verwachtingen in een moment van herbronning en rust. Voordat ik de yogazaal binnen ging, genoot ik buiten van de duisternis, het ochtendlied van de vogels, het geruis van de wind door de bomen, de geur van een nieuwe dag die nog aan het ontwaken is en het met Qigong wakker kloppen van mijn lichaam. Tijdens het afronden van dit ritueel zag ik in mijn ooghoeken de witte schimmen van de andere studiegenoten die hun vertrouwde pad naar de pranayama en meditatie les inzetten. Eén van de beelden die me zal bijblijven: de witte schimmen in de duisternis :-)

De dag van ons praktisch en theoretisch examen kon ik gillen van ontlading nadat dit achter de rug was, de stress die van mijn schouders viel. Het waren de attachment en verwachtingen die ik uiteindelijk zelf gemaakt had die me dat gevoel hadden gegeven. Attachment aan het idee dat ik naar huis wou gaan met het diploma en de verwachting dat ik meer tijd voor mezelf zou gehad hebben. En zo is dat over de ganse lijn van ons leven. Geluk verkrijg je als op een bepaald moment voldaan is aan al je verwachtingen. Maar aangezien we de verwachtingen niet zelf onder controle hebben en dat dus ook rap kan veranderen, kan ons geluk ook met 1 ding veranderen. Dus hoe minder verwachtingen we voor onszelf stellen, hoe gelukkiger we eigenlijk kunnen zijn in het moment zelf.

Wat me ook is bijgebleven om de vraag ‘Wie ben ik, wat is mijn doel hier, waar doe ik goed aan’ te beantwoorden, is om mezelf de vraag te stellen: 'What is my duty?' En om die vraag te beantwoorden is het raadzaam om te denken in termen van je ware zelf, los van attachment (aanhankelijkheid-gehechtheid). Vaak zijn we geneigd om dingen te gaan doen omdat we gehecht zijn aan iets/ iemand. Zo is het bijvoorbeeld onze taak om onze kinderen gezonde voeding te geven zodat ze gezond kunnen opgroeien, maar vaak gaan we, om hen te plezieren, omdat we gehecht aan hen zijn en onze liefde niet willen verliezen hen de dingen geven die zij willen.

Jouw duty houdt ook je eigen zelfzorg in. Zo was het voor mij bv heel moeilijk om de knoop door te hakken om deze maand opleiding te gaan doen omdat ik het o.a. heel moeilijk had om een maand weg te zijn van mijn dochter. Maar uiteindelijk dacht ik dan enkel in termen van gehechtheid. Want ik had mijn taak vervuld om opvang voor haar te zoeken tijdens mijn afwezigheid zodat ze in goeie handen was en heb ik mijn eigen taak ook vervuld om me te gaan verdiepen in yoga voor mezelf en anderen en zo ben ik op die manier ook een voorbeeld geweest voor mijn dochter.

Het afscheid viel ons allemaal zwaar, alhoewel we allemaal zo blij waren om naar huis te gaan, terug naar de ‘vrijheid’. Het waren 4 intense weken geweest van dicht op elkaar leven, maar we hebben ook heel veel gehad aan elkaar, we hebben elkaar geholpen en gemotiveerd. Met mijn Duitse kamergenoot heb ik een traan en een lach mogen delen. Mooie verbindingen zijn gemaakt die je anders niet zou treffen. Het was hier heel duidelijk dat de wilskracht van je eigen persoon én ook de kracht van samenwerking veel dingen mogelijk maakt.

De terugrit viel me behoorlijk zwaar omdat de vermoeidheid me parten speelde in combinatie met de lange eentonige baan. De verkeersdrukte en de rush die ik hierbij zag knaagden aan me. Ik voelde nog intenser dan voorheen de bevestiging dat ik het anders wil. Los van ego, los van attachment, los van verwachtingen. We leggen onszelf zoveel druk op waarbij we dan soms eigenlijk de zin van alles voorbij lopen en niet bezig zijn met onze ware taak.

Ik rond dit deel van de reis af met een glimlach, met dankbaarheid en met heel véél trots, voor mezelf en mijn studiegenoten. Trots op mijn doorzetting en aangaan van de confrontatie. Het was een heel rijke ervaring die ik nog nooit eerder had durven aangaan en meegemaakt, uit mijn comfortzone. Ik denk met plezier terug aan de Chanting avonden samen, de wandelingen, de lachbuien die ons op de been hielden, …

Ondertussen vang ik het volgende deel aan van deze reis. Ik voel dat het nodig is om deze 4 weken even te laten bezinken. Een tijd om me verder in de yoga filosofie te verdiepen, een tijd om te reflecteren voor mezelf. Stilstaan na de yoga-teacher-drive om te ervaren wat het voor mij betekent heeft en hoe ik het verder kan integreren in mijn dagelijkse leven. Want ook dit onderdeel: stilstaan om te reflecteren maakt deel uit van het pad. We zijn niks met kennis als we het ons niet eigen maken, als we er niks met doen.

Hierbij nodig ik jou ook uit om even stil te staan bij volgende vragen:

  • Wat zijn jouw minimum verwachtingen om gelukkig te zijn?

  • Wat is jouw duty (taak)? En kies jouw prioriteit.

Ik wens jullie allen een mooie reis ook. En ik zie jullie graag terug om samen te wandelen, samen te delen, samen te helen, samen te groeien en te inspireren. Welkom 💚

Om Shanti

With Love,


Marieke

  • White Facebook Icon
  • White Google+ Icon

© 2016 by Zaniya

Designed with LOVE

BTW BE 0807.639.222   I   KBC BE82 7360 3910 1168