Durf 'nu even niet' en 'neen' te zeggen voor jezelf


Op deze Internationale Vrouwendag wil ik graag mijn persoonlijk verhaal naar buiten brengen. Wil ik mijn ware, kwetsbare zelve laten zien. Ik wil mijn stem terug laten horen, mijn stem die me ergens ontnomen is.

Ken je dat gevoel?


Wel willen, maar niet kunnen?

En het gevoel van mensen teleurstellen?


Dit gevoel speelt me de laatste tijd parten. Waarom hebben we soms zo’n schrik om anderen teleur te stellen en houden we geen rekening (genoeg) met onszelf? Want eigenlijk is de persoon die je het dierbaarste is, de enigste persoon die je dag en nacht bij staat in dit leven, net die persoon die we het vaakst gaan negeren. Als je daarover nadenkt, is dat eigenlijk heel triest en ondermijnend.


Momenteel heeft mijn lichaam te veel klachten om te blijven doorgaan. Ik merk ook dat het steeds moeilijker wordt voor mezelf om er in mijn kracht te staan als teacher en massagetherapeut. Vanuit mijn hart klopt het dus niet om nu te blijven lesgeven en masseren als mijn lichaam zelf zo zwak is. Ja, we kunnen blijven doorgaan, negeren wat ons lichaam ons duidelijk maakt, onszelf 'maatschappelijk sterk' voordoen, maar dit brengt ons uiteindelijk alleen maar verder van huis. De stroompanne van vorige week bij het droomatelier, is voor mij ergens ook een reminder. Het voelt ook even aan als een stroompanne in mijn hoofd. Dus besluit ik (pijnlijk) na overleg met mijn dokter dat het beter is om tijdelijk alles stop te zetten, om even alles los te laten en te herladen voordat het helemaal te laat is. Ik weet dat ik mensen zal teleurstellen, maar ik wil ook het beste van mezelf kunnen blijven geven en dat kan enkel als ik durf te voelen wat mijn lichaam me wilt zeggen.

Als we ziek worden, beschouwen we dit als iets negatiefs waar we zo rap mogelijk vanaf willen. Een pilletje slikken en weer doorgaan. Naar mijn gevoel is dat niet hoe het werkt. Ons lichaam communiceert met ons. En als we niet willen luisteren, dan moeten we voelen. Voelen, daar knaagt soms het schoentje voor velen: ‘Ik wil geen slechte dingen voelen, ik wil me goed voelen’. Wat we proberen wegduwen blijft aanwezig, bewust en onbewust. Je kan een bedorven boterham ergens wegsmijten in een donker hoekje, maar zolang je die boterham niet gaat opruimen, blijft het verder bederven, schimmelen en gaat het heel hard gaan stinken.


Mijn monkey mind visualiseer ik als een duiveltje dat op mijn schouder zit. En dat duiveltje is aan het fluisteren: ‘je hebt terug gefaald Marieke.’ Die innerlijke criticus maakt het me dus niet gemakkelijker, hij boezemt me veel angst in. Maar toch wil ik dat duiveltje mijn leven niet laten bepalen en dus moet ik moeilijke keuzes maken. Ik hou van mijn job, ik ben trots op de stappen die ik gezet heb om mijn eigen pad te bewandelen met Zaniya en te kunnen delen vanuit passie. Een lange zoektocht op werkvlak heb ik afgelegd om te ontdekken en te durven voelen waar mijn hart ligt. En eenmaal je dat kind gebaard hebt, wil je dat niet graag lossen. Maar als ik nu niet even op de rem ga staan dan kan je het vergelijken met een sputterende auto die het vroeg of laat helemaal begeeft. Om vooruit te kunnen gaan, moeten we soms even naar binnen keren en al de andere oordelen-meningen-angsten los laten. Wat zou er dan echt van binnenuit komen?


Ja, er zit veel angst en verdriet rond wat er nu gebeurt. En natuurlijk is het rationeel gezien niet het juiste moment. (is er ooit een goed moment om ziek te zijn?!) Maar mijn lichaam maakt me duidelijk dat er nu eerst zelfzorg aan de orde is. Verschillende fysieke en mentale klachten roepen om aandacht.


Ik was zo verdrietig dat ik mijn eigen beste wensen voor het nieuwe jaar: een goed begin geeft moed en zin, niet kon waarmaken. Maar nu probeer ik het anders te bezien, vanuit de invalshoek dat 2018 eigenlijk wel een mooi nieuw begin is, niet zoals ik het oorspronkelijk voor ogen had, maar maak ik een gezonde start door goed voor mezelf te zorgen. Wat er nu gebeurt leert me zelfliefde, zelfrespect, zelfzorg, zelfvertrouwen én van daaruit kan ik dan verder gaan delen met jullie. Daar wil ik nu op vertrouwen en dat de rest later ook mee zal stromen en alles uiteindelijk wel op het juiste moment op mijn pad komt. Dit maakt deel uit van mijn proces en waarschijnlijk ook van mijn Zaniya verhaal, het nog verder zelf helemaal doorvoelen, net zoals de Lotus bloem die in mijn logo verwerkt zit: uit de donkere, modderige bodem ontstaat de prachtige lotusbloem. Ziek zijn heeft een betekenis en wilt ons iets duidelijk maken. Zaniya is een bezield verhaal, en daarvoor heb je hoogtes en laagtes nodig om te leren van het leven zelf. Mezelf zo kwetsbaar openstellen naar jullie is ook een deel van mijn missie denk ik. Het is met een klein hart, maar het voelt alsof ik dit echt zo te doen heb in deze ‘alles Ok-masker-wereld’. Ik geef toe dat mijn lichaam me duidelijk maakt dat ik even een herstelperiode nodig heb, ik geef toe dat het niet zo goed met me gaat nu.


Tegen mijn lichaam durven zeggen: ‘ik voel je pijn, ik voel je last, ik voel je vermoeidheid. Ik zal je koesteren en verzorgen. En ik geef tijd, ruimte, rust om te helen wat nog geheeld moet worden en alles los te laten. Ik kan niet in verbinding met je blijven als ik maar blijf doorgaan en je negeer.’


Als ik iets positiefs kan meegeven aan jullie in deze situatie, dan is het: zorg goed voor jezelf, durf je angsten, emoties, pijn onder ogen te zien. Ga ermee aan de slag, laat je kwetsbaarheid je sterkte zijn. Respecteer je eigen grenzen, durf op tijd op de rem te gaan staan en Neen te zeggen. Geef jezelf die toestemming en liefde. Ons lichaam spreekt tegen ons, het is aan ons om er tijd en ruimte aan te geven om het te horen en het te laten genezen. Durf je over te geven en de controle los te laten.


Ik dank jullie oprecht voor het vertrouwen dat jullie me tot nu toe gegeven hebben en hoop om nadien terug samen te wandelen (dansen) op de weg van het leven. Ook dit is een overgave aan het onbekende, ik weet niet waar dit me zal brengen en waar het jullie zal brengen. Maar ik laat alle oordelen los en aanvaard wat zich nu aandient, hoe moeilijk het op dit moment ook is.


Ik sluit graag af met heel veel liefde. Om te beginnen veel liefde voor mezelf om dit te omarmen en veel liefde naar jullie toe. Angst in al haar facetten maakt ons ziek en de remedie voor angst is liefde. Liefde is de sleutel tot heling en (innerlijke) vrede.



Kies jij voor een leven vanuit angst of voor een leven vanuit liefde?



Ps: ik wil hiermee mijn eigen stem terug nemen, ik wil leven vanuit mijn waarde, mijn gevoel, mijn pure Zelf. Ik wil groeien vanuit mijn kwetsbaarheid. En dat wil ik enkel delen om te inspireren, niet om te oordelen. We zijn allemaal vrij om ons eigen pad te bewandelen. Dit is mijn pad, als dit pad je aantrekt, wandel gerust met me mee. Verkies jij liever een andere weg, voel je vrij.



I will be back and rise again ;-)



Veel liefs


Marieke


Foto: Zaniya





  • White Facebook Icon
  • White Google+ Icon

© 2016 by Zaniya

Designed with LOVE

BTW BE 0807.639.222   I   KBC BE82 7360 3910 1168