This is Me, van overleven naar leven.

Moeilijke, soms eenzame tijden in een vermoeid, pijnlijk lichaam. Mijn lichaam riep me tot de orde, ‘Marieke: VOEL en durf op je eigen gevoel te vertrouwen, blijf niet doorgaan met overleven en aanpassen!’


In deze herstelperiode wordt het me stilletjes aan meer en meer duidelijk hoelang ik eigenlijk al niet in mijn lichaam aanwezig ben, … van ergens in mijn kindertijd … Toen heb ik mezelf voor iets beschermd door mezelf af te sluiten en uit mijn lichaam, weg van mijn (onveilige) gevoel te stappen.


Mijn aarzelende (in my mind) beslissing om zelf met lichaamswerk aan de slag te gaan, was eigenlijk mijn intuïtie die tot me sprak, mijn intuïtie die me aangaf hoe ik kan gaan helen en terug in mijn lichaam kan komen. Hoe ik terug bij mezelf kan komen.

Ik kies er nu voor om mijn gekwetste kind terug te vinden en haar te verzorgen. Ja, ik confronteer mensen en ja, sommige mensen nemen afstand van me. En ja, dat maakt me onzeker en heel droevig… Maar diep vanbinnen voel ik dat ik dit masker niet meer wil, dat ik die muren niet meer rond me wil, want ik ben Marieke niet op die manier. Ik hou niet van fake, ik hou niet van verdoven, ik hou niet van mezelf moeten verstoppen om aanvaard te worden, … Ik wil niet meer Overleven, maar LEVEN. En wie me blijft vergezellen of wie nieuw komt op mijn LEEFpad dat zal de toekomst uitwijzen, ik wil erop vertrouwen dat het is zoals het hoort te zijn.


Nog een moeilijke weg heb ik te gaan, maar met de geboorte van Zaniya heb ik voor het eerst in mijn leven durven vertrouwen op mijn intuïtie en nu voor de tweede keer in mijn leven kom ik helemaal op voor mezelf en luister naar mijn lichaam, hart, gevoel en mijn ziel. Ik leg me niet neer bij mijn situatie, ik wil dit uitspitten. Ik wil niet meer afhankelijk zijn, ik wil zelf bewust de regie over mijn leven nemen. Ik wil geen etiket, dat neemt mijn oorzaak niet weg. Ik geloof dat vele ziektes, labels weerstandsziektes zijn, gevolgen van vechten tegen onszelf door iets (bewust/onbewust) te verdringen en/of door ons aan te passen aan de omgeving. En dat kan ons unieke lichaam niet blijven volhouden!!


Is er iets mis met mij? Ja, de omgeving kan me vaak dat gevoel geven, maar durven we de rollen misschien eens omdraaien?

Is het normaal wat er allemaal van ons verwacht wordt?

Is het normaal hoe we als soldaten gevormd worden, allemaal mooi in het gareel moeten meegaan, ongeacht hoe ieder individu zich daarbij voelt?

Is het normaal dat ze ons willen blijven voorspiegelen hoe slecht de wereld wel is, ze ons in angst willen blijven houden?

Is het normaal dat ze ons willen doen geloven dat de wereld hard is?

Is het normaal dat we denken dat we het beter weten dan onze kinderen?

Is het normaal dat we geen pijn/verdriet mogen voelen als ons iets is aangedaan of we anders als zwak bestempeld worden?

Is het normaal dat we steeds meer willen om onze leegte op te vullen?

Is het normaal dat we enkel rozengeur en maneschijn willen? Hoe kunnen we intens geluk ervaren als we niet weten wat verdriet en pijn is?

Wat is normaal??


Ik, Marieke, sta voor authenticiteit, diepgang, verbinding en openheid. En toegegeven, daar is wel nog werk aan de winkel want veel te lang heb ik mezelf afgesloten van mijn gevoel, mezelf weggecijferd. Maar heel dit proces zorgt dat ik net meer in verbinding kom met mezelf, los van alle oordelen van anderen, los van verwachtingen van anderen.


Iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen in het leven en iedereen kiest zelf hoe hij dat doet. Zolang het maar JOUW keuze is.

Uit liefde voor mezelf, voor mijn ware ik, kies ik nu hiervoor.


Waarom ik mijn proces met momenten blijf delen? Tja, ik vraag het mezelf idd soms ook af en komt mijn onzekere deel naar boven… Wel, die drang kan er opeens zijn, wil ik die diepgang, verbinding, openheid met jullie delen en kan ik sommige misschien een schouderklopje geven op deze manier. Want ik weet heel goed hoe hobbelig deze weg is en dan kan op tijd en stond iemand die je terug rechtop trekt helpen om terug vooruit te gaan. Uiteindelijk is dit een manier om heel dicht bij jezelf te komen, maar we zijn allemaal verbonden met elkaar en blijven ook graag in verbinding.


Vandaar mijn neergepende gevoelens, inzichten, onzekerheden, … Lees het met een begripvol hart, of leg het naast je neer. Voel je vrij.


Mijn dierbare vriendin Kim Renuka stuurde me dit clipje door en dat beschrijft het helemaal. Krop in de keel, bonkend hart, tranen in de ogen … We mogen er allemaal zijn, met onze wonden, met onze unieke verschillen, dat maakt ons tot wie we zijn en maakt de wereld kleurrijker. Durf elkaar die ruimte te geven en geef het aan jezelf.

Dare to be you. Beautiful = 'Be fully you' ;-)


Liefs


I am not a stranger to the dark

"Hide away," they say

"'Cause we don't want your broken parts"

I've learned to be ashamed of all my scars

"Run away," they say

"No one'll love you as you are"


But I won't let them break me down to dust

I know that there's a place for us

For we are glorious


When the sharpest words wanna cut me down

I'm gonna send a flood, gonna drown them out

I am brave, I am bruised

I am who I'm meant to be, this is me


THIS IS ME - The Greatest Showman



  • White Facebook Icon
  • White Google+ Icon

© 2016 by Zaniya

Designed with LOVE

BTW BE 0807.639.222   I   KBC BE82 7360 3910 1168