Mijn helingsproces


Deze voormiddag was ik mijn helende fascia en tai chi oefeningen aan het doen na een moeizame ochtend. Toen ik begon aan een oefening waar ik het altijd heel moeilijk mee heb en deze even meer vanuit ‘loslaten’ probeerde uit te voeren, voelde ik opeens een verschuiving. Ik voelde opeens idd een soort van ont-spanning, een loslaten. Ik ben me al langer bewust van mijn mentale blokkade en mijn spanning in mijn lichaam. Ik ben nu al enige tijd bezig met lichaamswerk, maar ik blijf stoten op die dikke harde versteende muur waarin ik vast zit. Ik word er gefrustreerd door. Emoties als kwaadheid, ergernis, schaamte en verdriet overvallen me omdat ik hem zo graag wil afbreken. Die dikke muur rond me, de controle willen behouden en de ‘mist’ in mijn hoofd beletten mij ervan om helemaal te gaan voelen en los te laten, weg uit mijn hoofd. Direct schiet die paniek toe of die criticus. Die chronische stress* in mijn systeem, die spanningen, die angsten, … ze boycotten me zo hard. OK, ik mag dit voelen, want ook deze ‘negatieve emotie’ mag een plekje krijgen, het is een teken dat ik hier echt wel door wil geraken en het zo beu ben! Ook probeer ik dankbaarheid te hebben voor die survivalmodus, want ooit hebben ze me beschermd.


*’Heel veel klachten ontstaan omdat de stresswerking in het lichaam verstoord is door een overactieve en gedecompenseerde HPA-as** en dit als gevolg van het onderdrukken en negeren van instinctieve en intuïtieve lichaamssignalen. Ons lichaam weet wat goed voor ons is, maar we luisteren er niet voldoende naar. Deze onderdrukte lichaamssignalen blijven de hypothalamus uitdagen, die uiteindelijk een cascade van disfuncties veroorzaakt bij de onderliggende organen. Dit onderdrukken gebeurt veelal onbewust omdat we geleerd hebben dat hoofdintelligentie het allerbelangrijkste is op aarde. Waar het om gaat is dat een chronische overprikkelde HPA-as het lichaam geleidelijk in een toestand van totale uitputting brengt. Als je dus leert hoe het komt dat je hypothalamus in overdrive gaat en je doet daar iets aan, dan verdwijnt de overprikkeling en kan je lichaam de weg volgen richting beterschap en genezing. Een beter inzicht in de emoties, ernaar luisteren en handelen, is een zeer succesvolle manier om chronische ziekten te verbeteren en vaak zelfs te genezen.’ [1] ~ dr Van Kerckhoven **Hypothalamus-Hypofyse-bijnier-as


Na dit theoretisch tussendoortje dus terug naar dat persoonlijk waw-momentje van deze ochtend. Het was zo een openbaring dat ik even echt die armen ontspannen kon laten vallen. Ik voelde heel hard het verschil tussen puur vanuit de mind die armen laten vallen (en dus toch nog met zeker spanning) en gewoon vanuit ‘het is ok, laat maar vallen, volg gewoon je handen waar ze vallen’. Ik voelde een zekere warmte in mijn schouderbladen en uit het niets kwam er ook verdriet. Zo een diep intens verdriet en tranen. Ik kon huilen, ik kon tranen laten vloeien… wat een opluchting!!!

Al is het zogezegd een negatieve emotie, ik kan je niet uitleggen hoe blij ik was met die opening van waaruit ik meer in contact kon komen met mijn emotie. Ik wil me niet meer sterk houden in de zin van niet kwetsbaar durven zijn. Ik wil sterk zijn vanuit mijn eigen innerlijke kracht, vanuit het doorvoelen. Want wat er mag zijn, verzacht, en wat je wegduwt blijft oppoppen.


Het is raar, want hoe komt het dat het vandaag wel een beetje ging en vorige keren niet, vraagt mijn criticus zich dan af?

Simpelweg omdat we dingen niet kunnen forceren, alles komt als het er klaar voor is. Omdat ik door gedisciplineerd mijn helende oefeningen te doen steeds wat hardheid (spanning) kan verzachten, in diepere laagjes kan zakken, … en zo mijn eigen zelfgenezend vermogen kan inzetten.


Door een moeilijke situatie ben ik dat gevoel nu even weer kwijt en voel ik weer overal pijn, spanningen en een slecht gevoel. Maar het daagt me wel uit om mijn gevoel, klacht en reactie te observeren en om te leren vertrouwen op mijn intuïtie en mezelf heel goed te geven waar ik nood aan heb en tegen mezelf te durven zeggen: je mag er wel zijn. Want telkens je een klacht voelt, word je daar dan bewust van en bedank je lichaam dat het tegen je spreekt.


Dit proces van genezing, bewustwording en verantwoordelijkheid gaat absoluut niet over rozenblaadjes, het is een pad vol doornen maar waar wel heel mooie rozen bij horen als je de tijd, de zorg en het ongemak erbij wilt nemen.


Graag wou ik deze kleine grootste openbaring voor mezelf even delen met jullie, want delen is helen. Maar ook omdat ik zelf zo geconfronteerd word met schaamte en frustratie omdat dit of dat me (nog) niet lukt of ik nog maar hier sta en al daar wou staan of si en la … :-) En wees je bewust van je emoties en gedachten, dat het belangrijk is om naar die onderliggende reden te kijken om te helen. Geloof in je eigen helende kracht en lichaamsintelligentie.


Dus moest je jezelf erin herkennen, je bent niet alleen op dit pad vol doornen. Waar je je ook bevindt in je genezingsproces of proces van bewustwording, ik wens je veel zachtheid en milde geduldige liefdevolle aandacht voor jezelf toe, want net zoals bij mij is het normaal dat dit niet vanzelf gaat ...

Voel je de behoefte om zelf iets te delen, mag dat altijd: zaniya.energy@gmail.com


Veel liefs van mij voor jou ♥


Foto: Zaniya


[1] Tekstfragmenten uit het boek: Altijd moe en chronische pijn? Genees jezelf van CVS, Burn-out, migraine en andere uitputtingsziekten. Dr. Kris Van Kerckhoven.

  • White Facebook Icon
  • White Google+ Icon

© 2016 by Zaniya

Designed with LOVE

BTW BE 0807.639.222   I   KBC BE82 7360 3910 1168